27 augustus

Anne pakt de zon

Zoals gezegd, 2 uur exact worden we gewekt door de heren van het achtste station. We delibereren even wat we gaan doen. Gisteren hadden Maaike en Anne allebei last van hoofdpijn (hoogteziekte? zonnesteek?) en Maaike was ook nog eens misselijk. Jeroen heeft juist in deze vreemde nacht ("slapen" van 18 uur tot 2 uur in de nacht) geen oog dichtgedaan. Kortom, hoe voelen we ons? Anne lijkt weer de oude, Maaike twijfelt, en Jeroen is te moe om te beslissen. Uiteindelijk beginnen we om 2.30 aan de klim naar boven. We lopen in een lange rij mensen, met hoofd- en zaklampen. Het is een fraai gezicht om al die honderden (duizenden?) lichtjes te zien die in één lang lint zigzaggend naar boven klimmen. Het duurt nog zo'n twee uur voor we boven zijn, maar we zijn ruimschoots op tijd voor de zonsopgang. Het is ijskoud boven, rond het vriespunt met veel wind, dus de warme-chocoladeverkoper doet goede zaken.

We waren niet de enige!

Warme chocolade

Daar is-ie dan, de zon

Tijdens de klim zagen we beneden de lichtjes van het plaatsje Kawaguchiko goed liggen, maar het wordt steeds neveliger. Door de wolken heen laat de zon zich zien. We vinden het welletjes en beginnen aan de afdaling. Die valt niet mee. We voelen al onze spieren, en vooral die van de knieën en enkels, die toch al flink belast waren tijdens de klim en door de steeds wisselende weersomstandigheden. We verliezen ons besef van tijd een beetje. Na een paar uur lopen blijkt het nog maar kwart over acht te zijn. De totale afdaling, van de top tot het vijfde station, doen we in vier uur. We komen met beneden bij het vijfde station aan met getormenteerde spieren en vallen in de bus naar Tokio dan ook meteen in slaap.

De afdaling is begonnen