31 augustus

Ze is weer terug! Met veel verhalen en foto's, een schorre keel en een zomerkimono met Japanse slippers als souvenir. Ze hebben heel veel gedaan bij de cursus en heel veel gelachen. Een succes, dus. Ze zijn zelfs op het Japanse (lokale) journaal geweest. Een filmpje daarvan is hier te zien. Wat zouden we dat graag kunnen verstaan, maar helaas. De beelden zijn van de lezing over anime en de twee cursisten die aan het woord komen zijn Marjolein en Farah. Het is een filmpje van het moment dat ze met z'n allen naar het journaal zitten te kijken. En gekaraoked is er natuurlijk ook, waarvan hier een (hele korte) impressie. Het zijn Facebookfilmpjes, dus ik hoop dat je ze ook kunt bekijken als je geen Facebookaccount hebt.
(foto cursisten: medecursist Farah, foto Schiphol: Joke, foto certificaat: Jeroen)

30 augustus

De afgelopen maanden heb ik wel erg vaak in deze wachtkamer van de tandarts gezeten. Hoog tijd om hem dan maar eens te vereeuwigen. Vandaag maar weer eens een wortelkanaalbehandeling. Over twee weken zal moeten blijken of we daarmee eindelijk de boosdoener te pakken hebben.

29 augustus

Need I say more?

28 augustus

Tussen de plensbuien door was het toch nog stervensdruk op koopzondag in Amersfoort, maar Senne heeft nu tenminste ook een outfit voor het trouwfeest van zijn oom.

27 augustus

Straatfeest. Nat en koud, maar onder de partytenten werd het toch nog wel wat. Voor de anderen dan. Mijn hoofd stond er niet naar. Om halftien zijn we weggeslopen. Volgende keer beter.
Negerzoenwerpen.

De stier.

26 augustus

Ik probeer tijdens het werken van deze vreemde Japanse zuurtjes af te blijven, maar ze blijken nogal verslavend. Eerst zoetzuur, daarna zout-zuur. Beetje vreemd, maar quite moreish.

Gelukkig heb ik voor daarna ook nog deze.

En deze.

En deze. En daarna zal ik nodig weer op reis moeten.

25 augustus

Tja, en dan moet er toch maar weer gewerkt worden. Een nieuw project nog wel. Lucie en ik gaan ons verdiepen in de beginjaren van de New York Police (we schrijven 1845). Het ziet er allemaal knap ingewikkeld uit en de historische straattaal die erin gebezigd wordt, bezorgt ons nu al de nodige hoofdbrekens, maar we hebben er zin an. Hieronder vast een tipje van de sluier:

'In the summer of 1845, following years of passionate political dispute, New York City at long last formed a Police Department.

The potato, a crop that can be trusted to yield reliable nutrition from barren, limited space, had long been the base staple of the Irish tenant farmer. By the summer of 1845, newspapers worldwide had begun to report anxiously that an infestation called “blight” was laying waste to potato crops throughout Ireland.

These twin events would change the city of New York forever.

Timothy Wilde is a reluctant, newly minted NYPD. One night while making his rounds, he runs into, literally, a little slip of a girl —covered head to toe in blood. When she claims she knows where dozens of bodies are buried, Timothy finds himself tracking down a brutal serial killer seemingly hell bent on fanning the flames of anti-Irish immigrant sentiment…and engaged in a battle for the truth that nearly costs him his brother, his romantic obsession, and his own life.'

foto: de badge van een roundsman

24 augustus

Ik hang nog ergens tussen Japan en Nederland in. De koffers zijn dan wel uitgepakt, maar het hoofd zit nog vol van alle indrukken. Om het af te leren dus gewoon nog een serietje reisfoto's.

Uit de serie 'Fijne bordjes'.

Het hakenkruis (maar dan met de haakjes naar links) is bij de boeddhisten het teken voor de zon en kom je vaak tegen bij tempels. Is toch elke keer weer even schrikken. Ook bij een meisje met swastikaatjes op haar nagels, zoals wij in de tram zagen, kijk je toch even raar op.

Ook in Japan spelen kinderen graag in het water (zeker als het buiten 38 graden is).

Beeldjes bij heiligdommen krijgen vaak een slab om. Ook zagen we een altaar voor een heiligenbeeld dat vol stond met geofferde blikken ananas. Een blikopener heb ik niet zien liggen.

Op het spandoek wordt gewaarschuwd voor brandgevaar.

Fraaie gevelversiering.

23 augustus

Vanmorgen regen en maar 22 graden op vliegveld Hakata.

In Seoul bij de overstap weer zinderende hitte.

En op Schiphol de warmte van het afhaalcomité van vijf man! Dat is leuk thuiskomen. Alleen de waslijst van klussen en taken die zich meteen begint te vormen zodra je weer over de drempel stapt is minder. Zucht. Nu eerst maar eens slapen.

22 augustus

Vandaag onze laatste dag samen (foto boven: reus Anne naast een Japans dametje). Het uitchecken uit het hotel ging niet van een leien dakje, omdat de creditcard opeens weigerde, waarschijnlijk vanwege een storing bij de ING, want we konden ook niet op de site. Daar sta je dan! Gelukkig konden we een paar straten verderop met onze bankpassen pinnen en hadden we geen haast. Je zult je vliegtuig maar moeten halen!
Nadat de rekening was voldaan, moesten we dus nog een zinnige invulling van de ochtend verzinnen. Naar het Museum of Art dan maar. Prachtig gebouw weer met een paar mooie schilderijen van Rei Kamoi, een Japanse schilder die ons wel aanstond.
Titel: Listen To Me.

Daarna begon het helaas te regenen.

Gelukkig heeft men hier de paraplu volledig in de armen gesloten en er allerlei handige apparaatjes voor bedacht. Boven: de paraplustalling van het museum. Onder: voor je het warenhuis ingaat, steek je je plu in dit apparaat, dat hem in één beweging van een plastic hoesje voorziet, zodat je niet alles nat maakt met het druipende geval. Niet erg milieuvriendelijk, wel erg handig.

En toen moest er toch echt afscheid worden genomen. Hier verdwijnt Anne in het International House van de universiteit. Daarna hebben wij de trein naar Fukuoka genomen om morgen in één hele lange dag (want door het tijdverschil zeven uur langer) terug te vliegen naar Nederland.

21 augustus

Nu het in Nederland mooier begint te worden, krijgen wij hier de eerste regen. Maar om een uur of tien is het alweer voorbij en de rest van de dag blijft het droog, gelukkig.

We beginnen bij het herdenkingsmonument voor de slachtoffers van de bom, waar we op dit vroege tijdstip nog de enigen zijn. In de enorme ondergrondse bunker zijn we alleen met de bewakers en de dame achter de ontvangstbalie. Er is veel met stromend water gewerkt. Verder is er een diashow met foto's van alle omgekomenen (die duurt dan ook twee uur) en ooggetuigenverslagen. Indrukwekkend. Op het punt 350 meter midden boven deze twee glazen zuilen ontplofte de bom op 9 augustus 1945 om 2 over elf 's ochtends.

Daarna met de tram de stad in. Op het warenhuis in de verte is een reuzenrad gebouwd.

Deze roofvogel vloog de hele dag rondjes boven de stad.

We bezoeken Glover Garden, het landhuis van een Engelse industrieel, die hier eind negentiende eeuw kwam wonen en veel voor de stad heeft betekend. Vanuit zijn tuin kijk je over de hele stad uit.

Dit ziet er onooglijk uit, maar het is toevallig wel de eerste asfaltweg van Japan, aangelegd door de heer Glover.

Net als in de trein kun je ook in de tram meekijken met de bestuurder.

Grachtje achter Oranda-zaka, 'Dutch slope', een heuvel met huizen in Europese stijl.

Op het balkon in Glover Garden.

20 augustus

Vandaag 'even' op en neer naar Fukuoka (een reis van twee uur) om samen met Anne vast te kijken waar het hotel ligt waar ze straks alleen heen moet voor de terugreis en uit te vogelen hoe je bij het vliegveld komt. Erg prettig om vast te hebben gedaan, voor beide partijen. Foto boven: de machinist zit achter glas, zodat je met hem mee kunt kijken tijdens de reis. Cool!

Best wel raar, zo'n Japanse trein met een Nederlandse naam, maar Huis ten Bosch is een soort pretpark in de buurt van Nagasaki, waar ze allerlei Nederlandse gebouwen hebben nagebouwd.

Deze twee peuters waren heerlijk aan het spelen op een pleintje waar steeds water uit de gaatjes in de grond kwam spuiten, een soort Japanse Bedriegertjes.

Crisis? Welke crisis? Het ene winkelcentrum is hier al fraaier en luxueuzer dan het andere.

Erg populair bij Japanse meisjes: samen in een groot uitgevallen fotohokje rare foto's maken en die vervolgens met allerlei motiefjes versieren waarna je ze als stickervel uit de automaat kunt halen.

In Fukuoka mag je zelfs niet op straat roken!

Ook hier wordt veel gefietst, helaas wel vaak op de stoep, zodat je niet rustig met zijn drieën naast elkaar kunt lopen.

Hier mag je me 's nachts voor wakker maken: gyoza, gevulde deegkussentjes, mijn favoriete Japanse eten tot nu toe.

Het station van Fukuoka (Hakata) bij nacht.