 |
| stationsplein van Nikko in de regen |
De planning was om vandaag nog een wandeltocht in de omgeving van Nikko te maken, die erg mooi moet zijn, maar de regen komt met bakken uit de lucht, dus dat plan vervalt. Dan maar meteen terug naar Tokio. De eigenaren van het pension zijn zo aardig om ons met de auto naar het station te brengen en een paar uur later staan we weer in Shinjuku.
 |
| Anne kiekt ons stiekem in de trein |
We vallen bij aankomst midden in een Braziliaans zomercarnaval. Daar doen ze hier dus ook aan.
Ons nieuwe hotel blijkt bij Anne om de hoek te liggen. Leuk. Nu lopen we dus ook steeds door de straten waar zij altijd loopt.
 |
| in het hotel |
Het hotel is een verhaal apart. Oud, beetje viezig en beheerd door een oud dametje dat ons ontvangt met de mededeling dat we te vroeg zijn, waarna ze verdwijnt, want ze was net aan het stofzuigen. Als ze even later terugkomt, krijgen we een half uur lang uitleg over alle regels en verboden (slippers zo neerzetten voor de deur dat je er meteen in kunt schieten als je je kamer uitkomt, andere slippers aan voor de wc, handen na het wassen goed afdrogen want de deuren zijn van papier en kunnen niet tegen vocht enz enz). Heel gehorig is het ook door de papieren deuren, maar ach, het is maar voor twee nachten en het is goedkoop, ook niet onprettig.
 |
| uitzicht op Shinjuku vanuit de bioscoop |
's Avonds lopen we door Shinjuku, waar de straten volgepakt zijn met mensen. Het is duidelijk uitgaansavond. We worden er al snel doodmoe van en besluiten een filmpje te pakken, altijd interessant om te zien hoe dat in het buitenland gaat. Als je een 50+echtpaar bent dat samen naar dezelfde film gaat, blijk je hier flinke korting te krijgen. Lol! Onze korting is zelfs hoger dan die voor Anne als student. De keuze is helaas beperkt, omdat we natuurlijk alleen naar Engelstalige films kunnen die in het Japans ondertiteld zijn, alles in het Japans valt af. Het wordt daarom
Jurassic World.
 |
| korting! |
Bizar is dat hoewel de film uitverkocht is en de zaal dus vol zit, het er muisstil is. Wij zitten vooraan en het lijkt alsof we de enigen zijn, ook tijdens de reclames. Je hoort helemaal niemand. Ze hebben wel popcorn en drankjes mee, maar zelfs daar hoor je niets van. Tot na de laatste eindcredit blijft die stilte duren. Pas buiten de zaal wordt er weer gepraat. Bijna griezelig.
In de metro is het weer proppen, want de laatste gaat al om half een (op zaterdagnacht, in een wereldstad!) en overal hangen, liggen en staan dronken jongens en meisjes. Ze kunnen hier slecht tegen alcohol, maar dat weerhoudt ze er blijkbaar niet van toch aan het drinken te slaan. Gezellige boel... Anne vertelt dat voor haar station van de metro altijd flink gekotst wordt op zulke avonden en dat de lagereschoolkindjes dat de volgende ochtend moeten opruimen. Nou ja!
