28 mei

Senne (uiterst rechts) was weer flink aan het feesten deze week. Thema was Am I Dreaming? Groovy!

26 mei

Poes maakt er de laatste tijd een gewoonte van om op mijn werkkamer te komen slapen als ik bezig ben. Helaas voor hem dondert hij vervolgens ook altijd wel een keertje van de leuning af als hij ligt te dromen en verdwijnt dan in het gat tussen boekenkast en stoel. Aaaaahhh... Het weerhoudt hem er niet van de volgende dag gewoon weer terug te komen.

25 mei

Bij wijze van pinkstertripje naar Den Haag geweest om het Mauritshuis te bezoeken. Het was gelukkig niet druk, dus we konden ons in alle rust vergapen aan het Meisje met de parel, Het puttertje en al het andere fraais daar. Terug moesten we in Utrecht een klein halfuurtje wachten op onze trein naar Driebergen en bleek de piano zowaar vrij.

's Avonds de show van Yamato gezien in de Stadsschouwburg. Mijn eigen taikodocenten, Gen en Madoko, speelden ook mee. Ongelofelijk, wat die allemaal kunnen met zo'n trommel. En zo synchroon. Heel mooi.

24 mei

foto's: Jeroen

Met Joke en Ben nog een laatste keer naar Rijnhuizen geweest, een landgoed met fraai park bij hen in de buurt, nu met beeldenexpositie. Het landgoed gaat naar een nieuwe eigenaar en het is maar de vraag of de traditie van een jaarlijkse expositie daarna nog zal worden voortgezet. Het zag er allemaal prachtig uit op deze stralende pinksterdag.

specht van hout en bestek door Bert Koerts

23 mei

De drummers van Yamato zijn over uit Japan om in Europa shows te geven, ook in Nederland. Ze kwamen op de vrijdagse taikoles meetrommelen en gaven vandaag een workshop in Amsterdam, waar ik met Wilma naartoe ben geweest. Cool! We mochten helaas geen foto's van de workshop maken, misschien zetten ze er nog een paar op Facebook, dan pluk ik die er alsnog wel af. Voorlopig moeten we het met deze selfie doen.

22 mei

Poes houdt de indringers scherp in de gaten. De voorkant van het huis is af. Nu de achterkant nog.

21 mei

De avondwandeling die Joke en ik maakten, voerde ons naar het huis van Jorn, waar Wouter aan Joke uitlegde hoe je Dungeons & Dragons speelt.

20 mei

Johan, vriendje van vroeger, appte of ik toevallig vanavond vrij was en zin had om af te spreken in Utrecht. Van dat soort spontane acties houd ik dus heel erg. Niet dat benauwde 'kijken of we over vier weken ergens een gaatje in de agenda hebben'. En ik kon. Het was erg lang geleden dat we elkaar voor het laatst gesproken hadden, dus er was wel het een en ander gebeurd intussen en bijpraten was hard nodig. Was als vanouds. Weer eens geen foto gemaakt. Dan maar een foto van zijn vakantie met de kinderen de afgelopen week in de Ardennen.

19 mei

Dat wordt afzien de komende twee weken. Proberen te werken terwijl er een schilder voor het raam staat met de radio aan en tussendoor koffie aandragen en babbeltjes maken. Brrr, niet 'mijn ding'.

17 mei

En alweer een topdag, waar hebben we het aan verdiend? Paul werd dit jaar 75 en vierde dat met zijn en Jokes kinderen en aanhang. Bof ik even dat ik daarbij hoor. :-) Ontvangst met Zeeuwse bolus, daarna rondleiding door Middelburg door een uiterst deskundige gids die alles tot in de puntjes had voorbereid en als klap op de vuurpijl een verrukkelijk diner. Erg leuk ook om Jokes familie wat beter te leren kennen.

drie generaties Aarssen

helaas niet scherp: Jokes schoonzoon Frank, Senne en de voorgerechten

16 mei

Superdag vandaag! Eerst naar Amsterdam, naar Carré, waar het Toonkunstkoor van Marijke een benefiet gaf voor Musicians without Borders, samen met de sopraan Eva-Maria Westbroek en het Noord Nederlands Orkest. Mooi! Ik heb erg zitten genieten, daar in mijn eentje bovenin. Daarna nog even nagepraat met Marijke en haar broer en zus bij De IJsbreker en snel door naar Utrecht om op tijd te zijn voor het avondprogramma van City 2 Cities.

Toen ik erheen liep zag ik al vanuit de verte twee gigantische rijen voor de ingang staan. Wow, literatuur is echt weer hip! Veel jongeren en veel grijze haren, een mooie mix.

De avond begon met een interview van Michel Houellebecq door Martin de Haan, zijn vertaler. Het blijft een rare jongen, die Houellebecq, maar hij was gelukkig wel in zijn hum (anders wil hij nog wel eens de hele tijd blijven zwijgen, iets waar Martin erg over in zijn piepzak had gezeten, hoorde ik later). Hij werd vergezeld door vier bewakers die hem en ons moesten beschermen tegen terroristische acties. Gelukkig bleven we daarvan gevrijwaard, maar signeren kon uit veiligheidsoverwegingen niet.

Het praatje ging vooral over zijn nieuwe boek, Soumission, over hoe onze samenleving in 2022 in een moslimstaat is veranderd. Op een vraag uit de zaal of hij echt dacht dat dat zo snel al zou gebeuren, zei hij éerst ja, maar later legde hij uit dat hij voor zo'n relatief nabij jaar had gekozen om personen die nu leven nog een beetje belachelijk te kunnen maken, omdat die in dat jaar nog zouden kunnen leven. Hij noemde een naam, maar die herkende ik niet. Ik zit niet zo in de Franse politiek.

Daarna kwam Jan Siebelink die werd geïnterviewd door Philip Freriks over zijn nieuwe boek, De blauwe nacht (een term die in het Frans verwijst naar de bomaanslagen op Corsica, 4 mei 1976, toen een regen van bommen de nachthemel blauw kleurde, en die nu ook meer algemeen voor nachtelijke bomaanslagen wordt gebruikt). Van dat gesprek heb ik maar flarden meegekregen omdat ik stond te babbelen met Annoesjka die Martin vergezelde. Foei!

Intussen heb ik de uitreiking van de Filter Vertaalprijs in een zaaltje ernaast aan Luk van Haute (vertaler Japans) voor zijn vertaling van de bloemlezing met Japanse vertalen Liefdesdood in Kamara helaas ook gemist. Hij schijnt een erg leuk praatje te hebben gehouden. Bummer. Je mist meer dan meemaakt...

En toen was het eindelijk tijd voor het interview waar ik voor kwam, dat met Michel Faber. Ik had zijn Book of Strange and Wonderful Things net de week ervoor gekocht en ben nog maar in hoofdstuk vier, maar ik vind het nu alweer geweldig. Wat ongelofelijk jammer dat hij heeft aangekondigd dat dit zijn laatste boek zal zijn! Hij zag er trouwens beroerd uit: erg moe en verdrietig (zijn vrouw is toen hij het boek aan het schrijven was aan kanker overleden) en dan was hij ook nog in Glasgow, op weg naar Utrecht, keihard van de vliegtuigtrap gevallen, waardoor zijn achterhoofd in het ziekenhuis gehecht had moeten worden. Hij droeg een t-shirtje van City 2 Citys omdat zijn eigen shirt onder het bloed zat. Jeetje... Hij las stukken voor uit zijn boek, vertelde over de dood van Eva en hoe het boek daardoor een heel ander karakter had gekregen dan eigenlijk de bedoeling was geweest, hoe hij een tijd een schrijfdip had gehad omdat hij het zo teleurstellend vond dat schrijvers met hun boeken helemaal niets aan alle ellende op de wereld kunnen doen, maar dat hij uiteindelijk had besloten dat het toch ook de moeite waard was om iets voor individuele lezers te kunnen betekenen en dat dat met dit boek dan maar zijn streven was. Hij droeg gedichten voor die hij tijdens en over het ziekbed en de dood van zijn vrouw had geschreven (hartverscheurend) en zag er vooral heel verloren uit. Het was duidelijk nog erg rauw allemaal. Daarna nam hij nota bene ook nog heel uitgebreid de tijd voor iedereen die zijn boek wilde laten signeren (ik heb geloof ik wel een uur in de rij gestaan). Dat vond hij te belangrijk, zei hij, ook al was hij doodmoe. Ik voelde me bijna misdadig door hem ermee lastig te vallen, maar ben wel heel blij met zijn handtekening: 'first e-reader I've ever signed!' 

14 mei

Vandaag nog even geprofiteerd van de bijna aflopende museumjaarkaart in het Singer Museum in Laren, waar een tentoonstelling van werken van Leo Gestel te zien was. Zeer de moeite waard.
Daarna in de buurt (Eemnes) een wandeling door een vogelbroedgebied van Natuurmonumenten gemaakt. Ook erg de moeite waard. Prima dagje dus.
 

zelfportret van Leo Gestel

13 mei

foto: Jeroen

Vandaag hard gewerkt en 's avonds naar Amsterdam voor een concert van Laura Marling. Laura's muziek heb ik een paar maanden geleden ontdekt na een recensie in De Volkskrant en vorige week zag Jeroen opeens dat ze naar Paradiso kwam. Konden we niet aan ons voorbij laten gaan. Een goede beslissing, bleek. Ze had haar liedjes van een stevige bewerking voorzien, wat op het podium heel goed werkte. Helaas deed ze niet aan toegiften, zoals ze al had aangekondigd.

Toen hebben we onszelf bij wijze van dessert maar getrakteerd op het tijdelijke kunstwerk 'Waterlicht' van Daan Roosegaarde op het Museumplein waarbij hij, ter gelegenheid van de aankoop door het Rijksmuseum van het kunstwerk 'De doorbraak van de Sint Anthonisdijk bij Amsterdam' van de 17e eeuwse schilder Jan Asselijn, laat zien hoe hoog het water daar zou komen zonder menselijk ingrijpen. Het voelde echt alsof je over de zeebodem liep. Wel tegelijk met héél veel mensen (niet zoals op de foto, dus).

foto uit Het Parool

11 mei

Another day at the office.

10 mei

Joke is hard aan het trainen om in Cappadocië kilometers te kunnen maken. Vandaag liepen we samen nog een rondje Nieuwegein en kwamen we in het park een schaapskudde tegen. De herder en zijn honden lopen linksvoor.

9 mei

Met Petra, Marijke, Ank en Joke een wandeling van 16 km gemaakt bij Wolfheze en er nog 4 km aan vastgeplakt van station Driebergen naar huis. Had 's avonds alweer zin in een blokje om. Ik geloof dat ik wel klaar ben voor onze wandelvakantie in Turkije over drie weken.

7 mei

Vanochtend kregen we deze foto geappt: Anne is op weg naar Seoul, waar ze een vriendin gaat bezoeken die daar studeert. Cool! Van donderdag tot zondag zit ze er. Ik ben erg benieuwd. Korea is nog nieuw voor ons, al hebben we wel een aantal uren daar op het enorme vliegveld doorgebracht tijdens een overstap. En ik heb een Koreaans boek vertaald (uit het Engels). :-) Wel kimchi eten, hè Anne. Dat kwam in dat boek veel voor. Maar ik geloof ook niet dat dat te vermijden valt. Het is zo'n beetje nationaal gerecht nummer 1, heb ik begrepen.
Om 14.30 uur (bij haar 21.30) kregen we een appje dat ze geland is. Mooi zo.

6 mei

Anne is in Tokio naar de kapper geweest, best eng, in het buitenland naar de kapper (in eigen land ook, trouwens). En dit was een heel echte, niet zo'n familiebedrijfje waar ze in Nagasaki heen ging, waar ze thee aangeboden kreeg en alles heel gemoedelijk ging, maar eentje waar ze in een boek een coupe moest aanwijzen en waar de kapper haar complimenteerde met haar blonde haar, waar hij jaloers op was omdat hij zelf zijn haar steeds moest verven om het zo te krijgen. :-) Ze vond het zelf wel lachen dat haar haar gewoon weer net zo zit als anders, coupe of geen coupe.
Vandaag had ze een ontmoeting met twee vriendinnen uit Leiden, die nu allebei (permanent) in Japan wonen. Gezellig!

5 mei

Senne was zeer te spreken over het Bevrijdingsfestival in Groningen en maakte deze foto van de Martinitoren, die passend was uitgelicht.

Toen wij aan het begin van de middag op het punt stonden naar het Bevrijdingsfestival in Utrecht te gaan, barstte het noodweer hier los. Toch maar niet afgereisd dus en 's avonds een rondje Zeist gelopen. Ook mooi.

4 mei

Mijn papa wordt 77 vandaag. Eerbiedwaardige leeftijd. Jeroen maakte een prachtige klusstrippenkaart als cadeau, want dat stond op zijn verlanglijstje. Dat wordt handen uit de mouwen dus voor ons. Ik ben benieuwd wat we te doen gaan krijgen.

3 mei

Skype-sessie met het hele gezin.

2 mei

Uitnodigingen schrijven voor ons feestje.

1 mei

Jeroen heeft het de laatste maanden erg druk met de taaltrainingen die vanuit Sardes aan pedagogisch medewerkers worden gegeven. Vandaag was ook weer een trainingsdag. Hierboven cursisten op de fotogenieke bank.

30 april

Volgens mijn telefoon regent het al de hele dag in Zeist, maar als ik naar buiten kijk, zie ik iets heel anders. Koud is het wel.
Vandaag eerst de koffieochtend van de boekvertalers in Baarn bezocht om een stapeltje presentexemplaren af te leveren voor de boekenmarkt in Bredevoort, waar een groepje collega's aan de zichtbaarheid van de vertaler gaan werken. Daarna door naar Joke voor overleg over ons verjaardagsfeest. En tussendoor nog zoveel mogelijk gewerkt, want de volgende deadline nadert alweer.

29 april

De postbode kwam alweer een stapeltje presentexemplaren brengen, nu de essaybundel van Leslie Jamison, van wie we in het najaar ook de debuutroman gaan vertalen voor Hollands Diep. Met veel plezier aan gewerkt. Verschijnt binnenkort.