26 december

Eerste kerstdag vierden we bij (oma) Jettie in het ziekenhuis, die er al weer fleurig bij zat na haar operatie en twee dagen later naar huis mocht, tweede kerstdag waren we bij Auke en Floor. Iedereen leverde een bijdrage aan het kerstmaal, Floor en Max hadden (verrukkelijke) chocoladetaart gebakken.

24 december

Gisteren is Senne naar Tokio vertrokken en dankzij de moderne communicatiemiddelen kunnen we veel van zijn reis volgen. Via Flighttracker konden we precies zien waar zijn vliegtuig op dat moment uithing:

En direct na aankomst leefden we via whatsapp allemaal mee, Anne vanuit haar studentenflat, wij vanaf de bank:

etc...

18 december

nieuwe lichtjes, maar toch al in de knoop

Omdat Senne dit weekend thuiskwam, snel nog een boom gescoord. We zijn zelf wat traag met die dingen, wat voordelig bleek, want de kerstbomen gingen tegen afbraakprijzen weg nu. Deze forse Nordmann mochten we voor 13,50 meenemen. Tjakka. En ja, we hebben hem later ook nog recht gezet.

23 november

Of er nou veel of weinig mensen komen opdagen bij Japans (deze keer waren er maar vijf, de week ervoor dertien), ik ben altijd van de partij. Nog geen les gemist. En dat is maar goed ook, want het valt niet mee om het allemaal te onthouden en nog eens toe te passen ook. Pfffff. Maar leuk is het altijd.

10 november

Senne kreeg vandaag zijn propedeusebul uitgereikt en ik kon er gelukkig bij zijn. Jeroen helaas niet, die had een bespreking waarbij hij niet weg kon blijven, dus we hebben er samen een gezellig dagje van gemaakt. Eerst de uitreiking (onder), gelukkig opgesplitst in groepjes, zodat we niet het ondertekenen van de bul door alle 150 studenten hoefden bij te wonen (ik zag pas thuis de lullige tekst op het whiteboard :-) ), daarna samen naar de film, The Martian. Groningen heeft overdag andere dingen te doen dan naar de film gaan. We verdronken zo'n beetje in de zaal. Maar de film was fijn. Daarna nog snel een hapje gegeten, want de trein moest weer worden gehaald. En dat lukte.

Volgens de man die de bullen uitreikte, kan de rest van de studie nu niet meer mis gaan. Haal je je propedeuse, dan kun je de rest ook aan. Goed om te horen. Zet 'm op, Sen.

7 november

En er ligt er weer eentje van ons op een stapeltje in de boekhandel: Villa America van Liza Klaussmann (van wie we ook Tijgers in rood weer vertaalden). Hij is wel erg dik. Hebben mensen daar nog tijd voor/zin in tegenwoordig? We gaan het zien.

'Om aan de benauwende New Yorkse high society te ontsnappen, vertrekken Sara en Gerald Murphy begin jaren twintig naar Europa. In Villa America, hun nieuwe huis aan de Franse Rivièra, staan de deuren wijd open voor kunst, literatuur en muziek, en ontvangen ze grootheden als Scott en Zelda Fitzgerald, Pablo Picasso, Cole en Linda Porter en Ernest Hemingway. Met al hun charisma en joie de vivre vormen Sara en Gerald samen het perfecte paar en inspireren ze hun vrienden tot het creëren van grootse meesterwerken. De komst van een vreemdeling in Villa America legt echter op pijnlijke wijze de haarscheurtjes in hun ogenschijnlijk gelukkige huwelijk bloot en maakt hen kwetsbaar als het noodlot toeslaat.
Villa America is een prachtig portret van een huwelijk en de Lost Generation van de jaren twintig. Met haar bezwerende proza en uitmuntend uitgewerkte personages lost Liza Klaussmann alle beloftes in die uit haar debuut Tijgers in rood weer spraken.' (uitgeversinformatie)

5 november

Donderdag oppasmiddag. Vorige week was Otto ziek, deze week had hij alleen nog wat last van doorkomende tandjes (is de voorlopige diagnose). Gelukkig laat hij zich goed troosten, dus ik heb veel door de huiskamer gelopen met hem op de arm en daarna om mijn schouders te ontlasten ook nog maar een eind met de wagen in de buitenlucht. In Muiderberg bepaald geen straf! En Otto slaapt er heerlijk op.

31 oktober

 

Mooie grrlswandeling gemaakt van Bodegraven naar Woerden, over het jaagpad van de Oude Rijn.

 

bokje wilde niet terug op de kist voor de foto

even een appje sturen

14 oktober

Vandaag voor het eerst een Jehova's getuige gehad met gevoel voor humor. Erg prettig! Ik deed open, misleid door haar niet-getuige-achtige uitdossing en fiets, waarop ze De Waarheid omhooghield en zei: 'Ik zou het heel fijn vinden om met u hierover te praten.' Waarop ik hartgrondig verzuchtte: 'O nee, ik helemaal niet.' En zij in de lach schoot. Ze vond het prettig dat ik zo eerlijk was en nog een fijne dag verder. :-)

11 oktober

Vlak voor we het huis moesten verlaten voor onze wandelafspraak met Joke en Ben, haalde Jeroen deze door hemzelf gemaakte appelroosjes uit de oven (met appels van eigen boom). Wat een plaatje, hè. En ook nog heel lekker.
Met Joke en Ben door Lombok en Oog in Al gedwaald en lekker lang op een bankje aan het water bij de Munt gezeten. (foto: Joke)
Van het feest van de avond ervoor dat Bart gaf omdat hij 50 werd hebben we helaas geen foto's, maar we hebben er heerlijk gedanst. Bijzonder aangenaam weekend, dus.

8 oktober

Vandaag weer oppasmiddag in Muiderberg. Joepie! Arme Otto had een prikje gehad en was daar een beetje door van slag. Voor zijn doen huilde hij veel. Ach gossie. Gelukkig deed een flinke tuk aan het eind van de middag wonderen en hebben we nog een halfuurtje lekker kunnen babbelen. Wat een kletskous is hij toch! Zo gezellig!

6 oktober

Senne kreeg het verzoek om de naam van zijn nieuwe huis als piece op de muur van het achtertuintje te zetten. De afkorting staat voor Hoge Bergen Diepe Dalen. Oei, klinkt wel omineus.

Hij ontpopt zich verder als echte gourmand: doet zijn boodschappen op de markt en bereidt vervolgens zeewolf uit de oven voor de huisgenoten. Super!

28 september

Het verplichte appels verwerken kan weer beginnen. #oogst2015 (foto: Jeroen)

16 september

Jammer dat het in De Telegraaf stond, maar we zijn er toch blij mee. Altijd lekker, een complimentje.

15 september

 

Senne was na weken afwezigheid (KEI-week, wij in Japan en kandidaatstijd bij zijn dispuut) eindelijk weer eens thuis. Mooie kans om meteen even met Otto kennis te maken, die bij Joke en Ben was.

1 september

Op Jeroens verjaardag stappen we in Dubai over op het vliegtuig naar Amsterdam, een dubbeldekker van Emirates met de nieuwste snufjes aan boord, zoals gratis wifi! Erg traag, maar het werkt. De stewardessen komen ons behangen met slingers en maken een foto.
De reis duurt lang (meer dan 26 uur!), maar gaat zeer voorspoedig. We slapen zelfs nog een flink aantal uren op het eerste stuk, mede dankzij de gunstige plaatsen die we toebedeeld hebben gekregen, zonder mensen achter ons, zodat we de stoelen lekker ver naar achteren kunnen zetten. In de Bothalaan treffen we alles in ongejatte en onverbrande en niet overstroomde toestand aan. Mooi zo. Spaghetti eten, beetje tv kijken en dan gauw naar bed!

vertrek uit Dubai

telefoonoplader, lekkere film, mooi boek: zo wil ik vaker vliegen!

31 augustus

de gang van ons vast heel brandgevaarlijke pension

De laatste dag. We checken uit en brengen onze koffers naar Annes kamer. Daarna krijgen we een rondleiding over de campus van Waseda.

veel groen op de campus

en een prachtig nieuw gebouw (ben alleen vergeten wat daarin gevestigd is)

een parapludroger

 Daarna gaan we nog één keer sushi eten.

Annes favoriete sushitoetje: gezoete aardappelen

En nemen we de metro naar de halte voor de bus naar het vliegveld. Anne zwaait ons uit en alles gaat zo voorspoedig dat we veel te vroeg op het vliegveld zijn. Gelukkig is daar veel te zien en te doen. Jeroen koopt nog een t-shirt, ik doe spelletjes op mijn telefoon, we eten nog een laatste keer gyoza en gaan dan aan boord van het vliegtuig naar Dubai, onze overstapplaats.

gyoza

30 augustus

Yosakoigroep Shippuuranbu in actie

Vandaag staat in het teken van het festival Super Yosakoi in de wijk Harajuku. Annes team OdoriSamurai doet er ook aan mee. Anne zelf niet, want dan had ze veel moeten trainen en zou ze geen uitstapjes met ons hebben kunnen maken. We gaan dus naar het Yoyogipark en naar de sjieke Otomesando-straat voor de podiumoptredens en parades. Het regent helaas wel, gelukkig niet al te hard, maar de temperatuur is prima, zeker voor zo'n energieke dansvorm als yosakoi. Anne heeft een programmaatje gemaakt van optredens die ze wil zien en leidt ons rond. Het is een kleurrijk schouwspel.

Mito-san, de leider van OdoriSamurai

OdoriSamurai

Cancam-san van OdoriSamurai

Bakabon-san van OdoriSamurai

Drukte in de Otomesando-straat

Anne komt Akiko tegen die ze uit de ledenwerfperiode van OdoriSamurai kent

En dit is de selfie die ze op de vorige foto aan het maken zijn

OdoriSamurai

Crystal van OdoriSamurai

OdoriSamurai

Deze meneer stond een tijdlang bij ons in de buurt en genoot zichtbaar van het spektakel. Hij lachte steeds vriendelijk als wij iets zeiden over de parade. Hij had op zijn programma aangekruist wat hij wilde zien en OdoriSamurai zat erbij!

Anne genoot, zong mee, en werd ook door haar teamgenoten begroet