31 mei

Da's toch fraai geregeld: overdag als er gewerkt moet worden grauw en grijs en 's avonds een zonnetje. De dame op de foto heeft vanmiddag ff een 9 voor Frans gescoord (als we het correctiemodel mogen geloven). Morgen nog Grieks en dan zit het erop!

30 mei

Beetje rare dag: grrlswandeling ging niet door vanwege de regen, de film (Agora) ging niet door omdat we de verkeerde tijd genoteerd hadden (gelukkig stond er nog een ander stel net als wij een halfuur te laat bij de kassa, waren we niet de enigen die verkeerd gekeken hadden), de finale van Lost die we toen maar gingen kijken, bleek niet helemaal opgenomen (gelukkig was de aflevering ook online te bekijken) en toen ik een cheesecake ging bakken, ging de oven kapot (knop lam). Tjongejonge. Maar goed, de taart was lekker en toen er even zon was, zijn we naar het Slot gegaan waar een Japanse illusionist en een taiko-trommelgroep optraden. Op de terugweg regenden we weer genadeloos nat, maar dat mocht de pret niet drukken.

29 mei

Onze keukenkastjes begonnen steeds treuriger af te steken tegen de kastjes in de keukens van de huizen die ik met Joke en Ben bezichtig en die de makelaars met een zwierige beweging opengooien. Het een al keuriger dan het ander. Die van ons mogen vanaf vandaag ook weer door derden gezien worden. Ben benieuwd voor hoelang...

28 mei

Wat smaakt het eten toch lekker als je overdag niet mag snoepen van jezelf. Dit tilapiarecept van Albert Heijn is supersimpel, snel klaar en om je vingers bij af te likken.

27 mei

Annes thermo-ondergoed ligt al klaar. Ze komt steeds halfbevroren de examenzaal uit, maar morgen krijgen ze haar niet klein. Ha.

26 mei

Morgen Duits, maar daar hoeft niet voor geleerd te worden. Gelukkig, want aardrijkskunde doemt al dreigend aan de horizon (=vrijdag) op. Nog vier vakken. Het einde is in zicht!

25 mei

Wiskunde vandaag. Volgens Anne minstens goed voor een 7. Geen probleem, dus. Is dit een dochter van mij? Ha, wat dit betreft vooral van Jeroen, lijkt me.

24 mei

Joekel van een libelle in de tuin, zo groot dat geen van ons zijn hand er dichtbij genoeg durfde te houden om op de foto een idee van zijn afmetingen te krijgen.

23 mei Eskisehir

Intussen in Turkije: regen in Ankara, dus de plannen voor een wandeling rondom het Eymir-meer vallen in het water. Als alternatief met de hogesnelheidstrein naar Eskisehir, waar in de middag de zon gaat schijnen. Odun pazari (oftewel de Houtmarkt) is een mooie oude wijk vol met kalk geverfde huizen. Lijkt deze kleur een beetje op wat de verfmevrouw uit Amerongen voor ons gemengd heeft?

23 mei

Japanmarkt in Leiden: mooie spulletjes, trommelaars, fraaie bloemen in de Hortus en sushi op een bankje in de zon.

22 mei

Eindelijk zijn we eruit: dit wordt ons vakantieadres dit jaar: een toren in de Apennijnen, in Montombraro di Zocca. We zijn nog nooit in Italië geweest (nou ja, één dag op een bruiloft in Milaan en Anne met school naar Rome), dus we vonden het wel eens tijd worden. Kamperend erheen, kamperend weer terug en één week prins en prinses spelen. Nu nog even een snelcursus Italiaans...

21 mei

's Avonds nog even een rondje Zeist gelopen. De watertoren stond er fraai bij in de avondzon.

20 mei

Hoera, de proefvertaling is goedgekeurd, de nieuwe opdracht binnen. Dit is waar Lucie en ik de komende twee maanden op mogen gaan zweten. 'Pointed daggers of prose', toe maar!

How to Become a Scandal: Adventures in Bad Behavior

From a writer hailed as "a younger, more libidinal Susan Sontag,"* a dazzling, revealing, and fiercely funny dissection of our love of scandal and what it says about us

We all relish a good scandal--the larger the figure (judge, president ) and the more shocking the details (diapers, cigars ) the better. But why do people feel compelled to act out their tangled psychodramas on the national stage, and why do we so enjoy watching them, hurling our condemnations while savoring every gory scrap?

With "pointed daggers of prose,"** Laura Kipnis examines contemporary downfall sagas to lay bare the American psyche: what we condone, what we punish, where we draw the line, and why. She delivers virtuoso analyses of four paradigmatic cases: a lovelorn astronaut, an unhinged judge, a venomous whistleblower, and an overimaginative memoirist. The motifs are classic-- revenge, betrayal, ambition, madness--though the pitfalls are ones we all negotiate daily. After all, every one of us is a potential scandal in the making: failed self-knowledge and colossal self-deception--the necessary ingredients--are our collective plight. In "How To Become a Scandal," bad behavior is the entry point for a brilliant cultural romp as well as an anti-civics lesson."Shove your rules," says scandal, and every upright citizen, deep within, roars his approval--as long as it's someone else's head on the block.

19 mei

Eindelijk weer eens buiten kunnen eten in een tuin die er meteen een stuk fraaier uitzag in de avondzon.

18 mei

Hoera, pakje bij de post met de langverwachte David Mitchell! Anne en ik popelen allebei om hem te gaan lezen, maar we mogen niet. Eerst moeten de boeken uit waar we in bezig zijn (resp. Kalme chaos en The Boy Who Couldn't Sleep and Never Had To), dan moet ik Ademschommel van Herta Müller lezen (want van de bieb) en pas daarna... Zucht. Nog even geduld, dus. Ik zal hem maar op de vakantiestapel leggen.

17 mei

Troostsoepje gemaakt (pompoen met geroosterde amandelsnippers) voor Anne die vandaag snipverkouden aan haar eindexamens is begonnen. Vandaag Nederlands (ging wel goed), morgen Latijn.

16 mei

Vandaag naar de gratis voorvertoning van de film Ajami geweest. Zo gewelddadig als het er daarin aan toeging, zo vredig was het beeld van de visser die naast de bioscoop in zijn bootje zat en samen met een reiger wachtte tot hij beet had.

15 mei

Bij het afkrabben van een afbladderend stukje plafond kwam dit tevoorschijn. Leuk, zeg. Je zou er bijna het hele plafond voor afkrabben. Maar dat gaan we toch maar niet doen.

14 mei

Na het beklimmen van de Dom in de Altstadt taart gegeten in een winkel met een mooi verweerd spiegelplafond.

13 mei

Impulsuitje naar Keulen: één dagje pretpark, één dag de stad verkennen. Jammer dat het zo koud was, maar verder was het erg geslaagd.

12 mei

Rianne kwam een prachtig boeket brengen als dank voor de keren dat ze met ons heeft mogen meerijden. Wow!

11 mei

Doortje en Saartje van de overburen krijgen het huis ook niet verkocht (en ja, dit zijn die twee die vorig jaar zomer nog zo waren).

10 mei

Anne en vriendinnen op weg naar het IB (International Baccalaureate) examen Engels.

9 mei

Traditiegetrouw hebben we de vakantie uitgeluid met een uitstapje, midgetgolf in De Bilt, terwijl de Giro aan de andere kant van Zeist langsraasde. Er vielen veel hole-in-ones vandaag. We waren in vorm.

8 mei

Vandaag bleken we op weg naar een verfwinkel opeens een stukje Giro d'Italia te rijden (in de auto, dat dan weer wel). Overal roze bordjes, groen-wit-rode versieringen en veel ballonnen. Ook de molen van Wijk bij Duurstede deed mee.

7 mei

En vandaag hebben de jongens game-marathon. Ben benieuwd hoe laat ze het gaan maken (bij de meiden werd het 2.00 uur).

6 mei

Wij keken op tv hoe Ajax de beker won, Senne was met 11.999 anderen in de Arena waar ze de wedstrijd (die in de Kuip werd gespeeld) op grote schermen volgden. Hopelijk haalt hij de laatste trein, want de spelers moeten eerst nog met de bus vanuit Rotterdam komen, dus dat wordt een latertje.

5 mei

Anne en Marnel hielden vandaag een game-marathon en Senne en Gerben deden alsof het hoogzomer was.

4 mei

'Ons pap' was jarig vandaag en trakteerde op een etentje. Erg gezellig en lekker. We rolden kogelrond ons bedje in. Hieperdepiep hoera!

3 mei

Anne en ik gaan samen drie dagen naar Londen zodra haar examens afgelopen zijn. We mogen elk een dag het programma bepalen (en de derde dag vullen we samen). Anne wil graag naar Macbeth in The Globe. Op 5 juni gaan we daarheen en we hebben gereserveerd als 'groundling', wat betekent dat we met ons hoofd door dat zwarte zeil moeten gaan staan om verdoemden in de hel te symboliseren. ZOMG!

Dit zegt de Financial Times erover (de cursiveringen zijn van mij):

'Hell is ever present in Lucy Bailey’s evocative new staging of Macbeth. Katrina Lindsay’s set draws on Gustav Doré’s illustrations for Dante’s Divine Comedy. A huge black canopy spreads across the Globe courtyard, dotted with holes through which spectators slot their heads, like the damned souls trapped in the lowest circle of Hell. As prologue to the play, bloody bodies surge up through the canopy and writhe in agony, while the weird sisters busy themselves below – plenty of hurly-burly beneath the blanket. (waar beginnen we aan?!)
It is playful, original and powerful. Bailey’s staging seizes on the circular nature of the Globe to suggest that we are all trapped in this hellish tale of spiralling ambition. We notice how often the word “hell” occurs in the text; hell, for Macbeth, is without and within. The witches, malevolent, gleeful hags, lurk constantly, ready to forge the links between Macbeth’s teeming mind, a bloodied, brutal Scotland and the inferno below.
This is a gory telling. The traitorous Thane of Cawdor is left, mangled, on stage as Macbeth assumes his mantle. The colours are black, slate-grey and maroon; bagpipes wail. This Scotland is a bleak and war-torn place: ambition and death walk hand-in-hand.
Little wonder then that the Macbeths’ thoughts turn so quickly to murder. And these Macbeths are young, hot-headed and hot-blooded, stripping off as they plan regicide. Elliot Cowan is a strapping, handsome Macbeth: he brings vigour and charisma to the part but also conveys the torment of an unquiet mind. Laura Rogers starts less strongly but is deeply affecting in the sleepwalking scene.
The production is flecked with imaginative touches: Macbeth and Fleance pretending to fight to the death, for instance, or the witches crowning the groundlings to torment Macbeth. Not all of them work – the ghost of Banquo emerging from the banquet is a bit Hammer Horror. More importantly, what eludes the staging is a real chill and a sense of the horror closing in round Macbeth, and the pace sags dangerously in the second half.
But still, this brooding production launches the new season strongly. And no one will forget Frank Scantori’s grotesque porter, who brings a new meaning to the phrase “comic relief”. (****)'

2 mei

Jeroens moeder, zussen en aanhang kwamen vandaag naar Zeist om de aprilverjaardagen te vieren, dus dat betekende weer even flink kokkerellen. Wel suf dat het de hele dag plensde. We zijn toch gewoon gaan wandelen en kletsnat geregend, waarna de maaltijd extra lekker smaakte.

1 mei

Bij het klussen vonden we in de ruimte tussen de vloer van Sennes oude kamer en het plafond van beneden een krant uit juli 1941 en het kleedje waarin waarschijnlijk het zilveren koffiestelletje heeft gezeten dat daar in de oorlog is verstopt en dat de vorige bewoners al hadden gevonden. Je hoort de stem van Philip Bloemendal er gewoon bij.