Vandaag verkassen we van Beppu naar Mount Aso, maar de ochtend benutten we nog even om de warmwaterbronnen van Beppu te gaan bekijken. In dat warme water doen de waterlelies het erg goed.
We nemen de bus naar de bronnen. Je stapt altijd in bij de achterdeur van de bus. Daar trek je een kaartje waarop het nummer staat van de halte waar je instapt. Op het bord voorin de bus kun je vervolgens onder het nummer van jouw halte zien wat de prijs van de rit is (die loopt naarmate je verder meerijdt steeds hoger op). Als je uitstapt, gooi je je munten in een bakje bij de chauffeur waarin ze automatisch worden geteld. Heb je het niet gepast, dan gooi je je geld eerst in een ander bakje dat het in kleingeld wisselt. Handig. En veel toeristvriendelijker dan de strippenkaart of de chipknip!
De waterlelievijver bij de bronnen.
Vanwege de rode kleur en de hitte van het water wordt deze bron 'de hel' genoemd.
Mandje met eieren die in het hete water worden gekookt.
Om kwart voor drie nemen we de trein naar Mount Aso. In de weerspiegeling van de ruit kun je onze rode trein zien (met Jeroen die zwaait).
Veel mooie landschappen onderweg met overal steeds weer de frisgroene rijstvelden.
De stewardess van de trein (die later ook nog snoepjes aan alle reizigers uitdeelt!) komt vragen of we op de foto willen met een bord van onze trein. Ach ja, willen we best. Aparte gewoonte hier is trouwens dat de conducteur, die vele malen door de trein heen en weer loopt, zich bij iedere tussendeur nog even naar de inzittenden van de coupé omdraait en buigt! Elke keer weer, bij elke coupé. Tjonge.
We installeren ons in een backpackershostel in Aso. Dat is wel weer even wennen na al die hotels: douche op de gang, zelf onze koffiekopjes afwassen en onze bedden opmaken. Ook wel weer eens leuk. Het is trouwens wel een pracht van een hostel, gloednieuw en zeer smaakvol ingericht (met in de gezamenlijke keuken zelfs een Nespresso-apparaat!). Echt een aanrader. Morgen wat foto's. Nu eerst slapen! Op de foto: Jeroen bij de stapel sushi-bordjes die we hebben leeggegeten met zijn drieën.
Vandaag reizen we naar Nagasaki. Weer de trein in dus, langs bergen en rijstvelden, af en toe zigzaggend de bergen af (vooruit-achteruit-vooruit).
Jeroen bestudeert de treintijdentabel.
Slapende kindertjes.
Annes nieuwe t-shirt, in Hiroshima gekocht.
In Nagasaki aangekomen gaan we meteen naar Dejima, de oude handelspost van de Nederlanders. Leest allen het boek van David Mitchell over Jacob de Zoet. Heel bijzonder om daar nu zelf rond te lopen, al heb je wel veel fantasie nodig om je die tijd voor te stellen. Dejima is gereconstrueerd en ligt intussen ook niet meer aan zee. Er is een hele havenwijk tussen gebouwd en aan de andere kant rijzen de flatgebouwen op en hoor je het lawaai van auto's, trams en stoplichten. Wel onvoorstelbaar dat op dit kleine stukje land zo'n hele handelspost heeft gezeten. Hier loopt Jeroen door de tuin.
Maquette van Dejima.
De ontvangstkamer van het opperhoofd van Dejima.
Het kantoor van de hoofdklerk aan de overkant van de straat.
De haven van Nagasaki.
Na het eten liepen we nog even over straat en kwamen we dit merkwaardige gebeuren tegen: een 'boot' met daarop jongetjes die op slaginstrumenten speelden, die heen en weer geduwd en getrokken werd door een groep mannen die daartoe opdracht kregen van een man met een soort zweep. Dat ging zo een hele tijd door. Geen idee wat het voorstelde, maar ze leken te oefenen, want het speelde zich op een achterafpleintje af. Wel werd het gefilmd (voor tv?).
