Vandaag reizen we naar Nagasaki. Weer de trein in dus, langs bergen en rijstvelden, af en toe zigzaggend de bergen af (vooruit-achteruit-vooruit).
Jeroen bestudeert de treintijdentabel.
Slapende kindertjes.
Annes nieuwe t-shirt, in Hiroshima gekocht.
In Nagasaki aangekomen gaan we meteen naar Dejima, de oude handelspost van de Nederlanders. Leest allen het boek van David Mitchell over Jacob de Zoet. Heel bijzonder om daar nu zelf rond te lopen, al heb je wel veel fantasie nodig om je die tijd voor te stellen. Dejima is gereconstrueerd en ligt intussen ook niet meer aan zee. Er is een hele havenwijk tussen gebouwd en aan de andere kant rijzen de flatgebouwen op en hoor je het lawaai van auto's, trams en stoplichten. Wel onvoorstelbaar dat op dit kleine stukje land zo'n hele handelspost heeft gezeten. Hier loopt Jeroen door de tuin.
Maquette van Dejima.
De ontvangstkamer van het opperhoofd van Dejima.
Het kantoor van de hoofdklerk aan de overkant van de straat.
De haven van Nagasaki.
Na het eten liepen we nog even over straat en kwamen we dit merkwaardige gebeuren tegen: een 'boot' met daarop jongetjes die op slaginstrumenten speelden, die heen en weer geduwd en getrokken werd door een groep mannen die daartoe opdracht kregen van een man met een soort zweep. Dat ging zo een hele tijd door. Geen idee wat het voorstelde, maar ze leken te oefenen, want het speelde zich op een achterafpleintje af. Wel werd het gefilmd (voor tv?).
Vandaag reizen we naar Nagasaki. Weer de trein in dus, langs bergen en rijstvelden, af en toe zigzaggend de bergen af (vooruit-achteruit-vooruit).
Jeroen bestudeert de treintijdentabel.
Slapende kindertjes.
Annes nieuwe t-shirt, in Hiroshima gekocht.
In Nagasaki aangekomen gaan we meteen naar Dejima, de oude handelspost van de Nederlanders. Leest allen het boek van David Mitchell over Jacob de Zoet. Heel bijzonder om daar nu zelf rond te lopen, al heb je wel veel fantasie nodig om je die tijd voor te stellen. Dejima is gereconstrueerd en ligt intussen ook niet meer aan zee. Er is een hele havenwijk tussen gebouwd en aan de andere kant rijzen de flatgebouwen op en hoor je het lawaai van auto's, trams en stoplichten. Wel onvoorstelbaar dat op dit kleine stukje land zo'n hele handelspost heeft gezeten. Hier loopt Jeroen door de tuin.
Maquette van Dejima.
De ontvangstkamer van het opperhoofd van Dejima.
Het kantoor van de hoofdklerk aan de overkant van de straat.
De haven van Nagasaki.
Na het eten liepen we nog even over straat en kwamen we dit merkwaardige gebeuren tegen: een 'boot' met daarop jongetjes die op slaginstrumenten speelden, die heen en weer geduwd en getrokken werd door een groep mannen die daartoe opdracht kregen van een man met een soort zweep. Dat ging zo een hele tijd door. Geen idee wat het voorstelde, maar ze leken te oefenen, want het speelde zich op een achterafpleintje af. Wel werd het gefilmd (voor tv?).
1 opmerking:
Zucht. Ja. Jacob de Zoet -- natuurlijk, leest allen!
Een reactie posten