6 juli

Vandaag alle troep uit de kelder naar de stort gebracht. Dat ruimt op!

5 juli

De baby van ondertitelcollega Erna is opeens alweer acht maanden en moest nodig weer eens bewonderd worden. Uitstapje naar Amsterdam, dus. Ik heb het kind maar niet lastig gevallen met mijn camera en in een onbewaakt moment de poes in de tuin vereeuwigd (zoekplaatje). Wat niet wegneemt dat het een dotje was (de baby). Met van die lekkere kuiltjes overal. Mmmm. Je zou ze af en toe een middagje moeten kunnen huren.

4 juli

Met Joke en Anne op jacht naar kleren voor de bruiloft van Auke. Anne had al iets moois gevonden, ik heb nu ook wat (waarvan een detail hierboven) en Joke vond van alles, maar niet voor de bruiloft.

3 juli

Er is hard gewerkt dit weekend. Bij Ikea kwamen we Chanou en Erik tegen die met eenzelfde klus bezig waren. Waren we dus gelukkig niet de enigen die met dit mooie weer binnen zaten.

2 juli

Maar eens wat nuttigs doen dit weekend. De kelder uitmesten.

1 juli

Uit de serie 'Mooie dingen voor een moeder': Anne heeft zich gisteren ingeschreven als deeltijdstudent bij Engelse Taal- en Letterkunde. Met Japans kan ze namelijk geen master Literair Vertalen doen en dat is nu het plan. Dan Engels er maar bij. Ze is meteen maar begonnen in mijn oude, verbleekte Jane Eyre.

30 juni

We hadden aanvankelijk geen kaartjes (even die 15 minuten gemist waarin ze beschikbaar waren en daarna was het te laat), maar via het onvolprezen Marktplaats was het last-minute
alsnog gelukt en konden Anne en ik ons om halfacht in de lange rij voor de Singelkerk aansluiten. Als een echte ster was Mr Fry een kwartier te laat, maar dat maakte hij ruimschoots goed door veel te lang door te gaan met zijn verhalen. Niet te stoppen is hij, die man. Van de lijst met vragen die hij zou beantwoorden is hij er maar aan drie toegekomen door alle zijpaden en
sluipwegen die hij bewandelde. En toen het bijna afgelopen was, fluisterde iemand Steve Jobs en ging hij nog eens een kwartier los over Apple ('speaking about Apple is like masturbating in public'). Ongelofelijk dat hij daar na twee dagen optreden, signeren en geïnterviewd worden nog puf voor had. En dan te bedenken dat hij rechtstreeks uit Sao Paolo was ingevlogen, waar hij ongetwijfeld net zo'n druk programma achter de rug had. De zaal vol adorerende fans hing aan zijn lippen, waar hij zichtbaar van genoot, en hij was duidelijk de enige in de zaal die in zijn eigen vurige liefdesverklaringen aan Nederland geloofde. De rest wilde allemaal Brits zijn, net zo Brits als de meester ('We, British, are very modest. I must say I was a bit annoyed that you didn't mention my modesty in your introduction.').

Mijn uitzicht in de kerk.
"De veren varen wel", poëzie in de tram op de terugweg.