30 juni

We hadden aanvankelijk geen kaartjes (even die 15 minuten gemist waarin ze beschikbaar waren en daarna was het te laat), maar via het onvolprezen Marktplaats was het last-minute
alsnog gelukt en konden Anne en ik ons om halfacht in de lange rij voor de Singelkerk aansluiten. Als een echte ster was Mr Fry een kwartier te laat, maar dat maakte hij ruimschoots goed door veel te lang door te gaan met zijn verhalen. Niet te stoppen is hij, die man. Van de lijst met vragen die hij zou beantwoorden is hij er maar aan drie toegekomen door alle zijpaden en
sluipwegen die hij bewandelde. En toen het bijna afgelopen was, fluisterde iemand Steve Jobs en ging hij nog eens een kwartier los over Apple ('speaking about Apple is like masturbating in public'). Ongelofelijk dat hij daar na twee dagen optreden, signeren en geïnterviewd worden nog puf voor had. En dan te bedenken dat hij rechtstreeks uit Sao Paolo was ingevlogen, waar hij ongetwijfeld net zo'n druk programma achter de rug had. De zaal vol adorerende fans hing aan zijn lippen, waar hij zichtbaar van genoot, en hij was duidelijk de enige in de zaal die in zijn eigen vurige liefdesverklaringen aan Nederland geloofde. De rest wilde allemaal Brits zijn, net zo Brits als de meester ('We, British, are very modest. I must say I was a bit annoyed that you didn't mention my modesty in your introduction.').

Mijn uitzicht in de kerk.
"De veren varen wel", poëzie in de tram op de terugweg.