Toen ik erheen liep zag ik al vanuit de verte twee gigantische rijen voor de
ingang staan. Wow, literatuur is echt weer hip! Veel jongeren en veel grijze
haren, een mooie mix.
De avond begon met een interview van Michel
Houellebecq door Martin de Haan, zijn vertaler. Het blijft een rare jongen, die
Houellebecq, maar hij was gelukkig wel in zijn hum (anders wil hij nog wel eens
de hele tijd blijven zwijgen, iets waar Martin erg over in zijn piepzak had
gezeten, hoorde ik later). Hij werd vergezeld door vier bewakers die hem en ons
moesten beschermen tegen terroristische acties. Gelukkig bleven we daarvan
gevrijwaard, maar signeren kon uit veiligheidsoverwegingen niet.
Het praatje ging vooral over zijn nieuwe boek,
Soumission, over hoe onze samenleving in 2022 in een moslimstaat is
veranderd. Op een vraag uit de zaal of hij echt dacht dat dat zo snel al zou
gebeuren, zei hij éerst ja, maar later legde hij uit dat hij voor zo'n relatief
nabij jaar had gekozen om personen die nu leven nog een beetje belachelijk te
kunnen maken, omdat die in dat jaar nog zouden kunnen leven. Hij noemde een
naam, maar die herkende ik niet. Ik zit niet zo in de Franse
politiek.
Daarna kwam Jan Siebelink die werd geïnterviewd
door Philip Freriks over zijn nieuwe boek, De blauwe nacht (een term
die in het Frans verwijst naar de bomaanslagen op Corsica, 4 mei 1976, toen een
regen van bommen de nachthemel blauw kleurde, en die nu ook meer algemeen voor
nachtelijke bomaanslagen wordt gebruikt). Van dat gesprek heb ik maar flarden
meegekregen omdat ik stond te babbelen met Annoesjka die Martin vergezelde. Foei!
Intussen heb ik de uitreiking van de Filter
Vertaalprijs in een zaaltje ernaast aan Luk van Haute (vertaler Japans) voor
zijn vertaling van de bloemlezing met Japanse vertalen Liefdesdood in
Kamara helaas ook gemist. Hij schijnt een erg leuk praatje te hebben
gehouden. Bummer. Je mist meer dan meemaakt...
En toen was het eindelijk tijd voor het interview
waar ik voor kwam, dat met Michel Faber. Ik had zijn Book of Strange and
Wonderful Things net de week ervoor gekocht en ben nog maar in hoofdstuk vier,
maar ik vind het nu alweer geweldig. Wat ongelofelijk jammer dat hij heeft
aangekondigd dat dit zijn laatste boek zal zijn! Hij zag er trouwens beroerd
uit: erg moe en verdrietig (zijn vrouw is toen hij het boek aan het schrijven
was aan kanker overleden) en dan was hij ook nog in Glasgow, op weg naar
Utrecht, keihard van de vliegtuigtrap gevallen, waardoor zijn achterhoofd in het
ziekenhuis gehecht had moeten worden. Hij droeg een t-shirtje van City 2 Citys
omdat zijn eigen shirt onder het bloed zat. Jeetje... Hij las stukken voor uit
zijn boek, vertelde over de dood van Eva en hoe het boek daardoor een heel ander
karakter had gekregen dan eigenlijk de bedoeling was geweest, hoe hij een tijd
een schrijfdip had gehad omdat hij het zo teleurstellend vond dat schrijvers met
hun boeken helemaal niets aan alle ellende op de wereld kunnen doen, maar dat
hij uiteindelijk had besloten dat het toch ook de moeite waard was om iets
voor individuele lezers te kunnen betekenen en dat dat met dit boek dan maar
zijn streven was. Hij droeg gedichten voor die hij tijdens en over het ziekbed
en de dood van zijn vrouw had geschreven (hartverscheurend) en zag er vooral
heel verloren uit. Het was duidelijk nog erg rauw allemaal. Daarna nam hij nota
bene ook nog heel uitgebreid de tijd voor iedereen die zijn boek wilde laten
signeren (ik heb geloof ik wel een uur in de rij gestaan). Dat vond hij te
belangrijk, zei hij, ook al was hij doodmoe. Ik voelde me bijna misdadig door
hem ermee lastig te vallen, maar ben wel heel blij met zijn handtekening: 'first
e-reader I've ever signed!'
3 opmerkingen:
Mooi, op die e-reader!
Omg dat is wel heel gaaf, de eerste e-reader, haha.
Wat cool, een gesigneerde e-reader! En nog wel door Michael Faber!!
Petra.
Een reactie posten