Tijd voor het jaarlijkse dictee dat dit jaar wiewauwde van de onbegrijpelijke zinnen, die met opzet gekruid waren met verhaspelingen om aan te tonen dat taalfouten misverstanden in de hand werken. Dat maakte het wel lastig om tijdens het schrijven nog te begrijpen wát je nou eigenlijk aan het schrijven was. Wel een leuke opzet, maar ook even wennen. Anne won dit jaar met 10 spelfouten en 7 gemiste taalfouten, we zijn ingehaald door de volgende generatie! Ik kwam er net achteraan met 11 spelfouten en 10 gemiste verhaspelingen en Jeroen sloot de rij (18/6, vooral door dat vermaledijde przewalskipaardenmiddel en onze strenge regel om in één woord meer fouten te rekenen en dezelfde fout gewoon nog eens mee te rekenen (het paard kwam er twee keer in voor)). Volgend jaar revanche achter de gerianiums!
4 opmerkingen:
Ik heb wel als de gerianiumste van het stel de minste verhaspelingen over het hoofd gezien. Van Kooten vergaloppeerde zich mijns inziens twee keer met de toevoeging van een als/dan-verhaspeling, die in real life toch alleen gemaakt wordt in combinatie met een vergrotende trap, en niet wanneer "als" een voegwoord is. Tenzij hij het bedoelde als een vorm van hypercorrectie, maar dat heb ik in de uitleg niet gehoord.
We kwamen te laat thuis om mee te doen, maar hebben wel de bespreking gezien.
De verhaspelingen zijn vaste kost in de lessen Nederlands, jammer dat ik ze al gezien heb, daar had ik wel goede sier mee kunnen maken.
Ja, dat denk je dan typisch achteraf. Maar het ging zo snel doordat je én moest schrijven én moest begrijpen wat hij wilde zeggen én moest strepen dat ik pas na afloop van alles zag wat nog aangestreept had moeten worden. En het was verwarrend dat de verhaspelingen in de eerste zinnen niet hoefden te worden aangegeven. Raar.
Beter een paar zinnen spelling en een paar met verhaspelingen, lijkt me. De combinatie is inderdaad dodelijk.
Een reactie posten