Mooie boeken waren het ook, bijna geen tegenvallers. Joseph O'Connor was een ontdekking, daar wil ik meer van lezen. Colm Tóibín ook. Van David Vann heb ik er meteen maar twee gelezen (allebei mooi, maar ze leken wel erg op elkaar). The Book of Negroes was meeslepend en Jennifer Egan gaan we ook in de gaten houden. Murakami is een blijvertje, volgend jaar zijn De opwindvogelkronieken aan de beurt. En nog een Nadeem Aslam lijkt me ook geen slecht idee.
De tegenvallers: The Other Hand van Chris Cleave, vervelend boek over vervelende mensen, en ook de Nederlanders Toine Heijmans en Gustaaf Peek vielen na alle jubelverhalen in de krant een beetje tegen.
Het allermooist blijken toch altijd de boeken die je zelf bij toeval ontdekt zonder er wat over te hebben gelezen, zoals dit jaar Stella Maris van Joseph O'Connor, dat ik uit nieuwsgierigheid naar de vertaling van Harm Damsma en Niek Miedema in het Nederlands las. Geen spijt van.
3 opmerkingen:
Ken je Look at me van Egan? Tien jaar geleden vertaald; mooi boek, en ook aardig profetisch. En is O'Connor dezelfde van Netherland? Dat vond ik ook erg mooi. En Our story begins, ja, schitterend. (Al heb ik later wel gelezen dat die verhalen ingrijpend bewerkt zijn door een redacteur, dus heel anders dan Wolff ze had bedoeld.)
Look At Me gaat op mijn lijstje. Netherland is van een andere Joseph, O'Neill (staat ook nog op mijn lijstje, terecht dus, begrijp ik), O'Connor is van Redemption Falls. Ook nog niet gelezen. Er ligt nog veel moois te wachten!
Ach ja, natuurlijk, O'Neill, had even zelf moeten koekelen. Hij heeft bijna zijn hele jeugd in Nederland doorgebracht, en met o.a. Erik van Muiswinkel op school gezeten. Had ook een interessante John Adams-lezing enkele jaren geleden, hier nog te zien: http://weblogs.vpro.nl/johnadams/tag/joseph-oneill/
Een reactie posten