Vandaag zijn we op Miyajima, een eilandje voor de kust van Hiroshima, dat bekend is om zijn drijvende torii, die een van de meest gefotografeerde objecten van Japan is - nu ook door ons (hierboven bijvoorbeeld) - en om de herten die er overal rondlopen, ook gewoon tussen de mensen in het dorp.
Na ons Japanse ontbijt in het vorige hotel kiezen we nu toch maar voor een westers ontbijt. In plaats van een pruttelend pannetje soep op tafel, krijgen we nu een eigen vuurtje met drie plakjes spek en een rauw ei, dat in een minuut of tien transformeert tot gebakken ei. Cool! Dat doen we morgen nog eens.
Jeroen in gesprek met een hert.
In de hitte rijden er hier koetsjes rond, die de heuvels op en af worden getrokken door jongens die intussen ook nog toeristische informatie verstrekken. Afzien! Hier probeert er een een moeder met twee kinderen zijn koets in te praten.
De torii in de zon.
We gaan een stevige trektocht maken naar de top van de hoogste berg van het eiland. We worden bij het begin gewaarschuwd dat het een very hard pass is, maar daar laten we ons niet door weerhouden.
Onderweg komen we langs een spleet in de berg waaruit heerlijk koude lucht stroomt, een natuurlijke airco.
Heel veel trappen naar boven.
De eerste top is gehaald. Nu nog via een pas naar de tweede aan de overkant.
We zijn er bijna...
En dit uitzicht op Hiroshima en de Inland Sea is onze beloning.
Deze boeddhabeeldjes stonden her en der langs de route, telkens weer een ander.
Humor.
Op de terugweg naar beneden kwamen we weer een hert tegen.
Overdag worden de bedden weggehaald uit de kamer en wordt de tafel in het midden gezet. Rond een uur of negen 's avonds komen ze de bedden dan weer terugleggen.
De avondzon is erg lekker, maar daar valt maar heel kort van te genieten: om 19.15 is het hier al donker!
Vandaag zijn we op Miyajima, een eilandje voor de kust van Hiroshima, dat bekend is om zijn drijvende torii, die een van de meest gefotografeerde objecten van Japan is - nu ook door ons (hierboven bijvoorbeeld) - en om de herten die er overal rondlopen, ook gewoon tussen de mensen in het dorp.
Na ons Japanse ontbijt in het vorige hotel kiezen we nu toch maar voor een westers ontbijt. In plaats van een pruttelend pannetje soep op tafel, krijgen we nu een eigen vuurtje met drie plakjes spek en een rauw ei, dat in een minuut of tien transformeert tot gebakken ei. Cool! Dat doen we morgen nog eens.
Jeroen in gesprek met een hert.
In de hitte rijden er hier koetsjes rond, die de heuvels op en af worden getrokken door jongens die intussen ook nog toeristische informatie verstrekken. Afzien! Hier probeert er een een moeder met twee kinderen zijn koets in te praten.
De torii in de zon.
We gaan een stevige trektocht maken naar de top van de hoogste berg van het eiland. We worden bij het begin gewaarschuwd dat het een very hard pass is, maar daar laten we ons niet door weerhouden.
Onderweg komen we langs een spleet in de berg waaruit heerlijk koude lucht stroomt, een natuurlijke airco.
Heel veel trappen naar boven.
De eerste top is gehaald. Nu nog via een pas naar de tweede aan de overkant.
We zijn er bijna...
En dit uitzicht op Hiroshima en de Inland Sea is onze beloning.
Deze boeddhabeeldjes stonden her en der langs de route, telkens weer een ander.
Humor.
Op de terugweg naar beneden kwamen we weer een hert tegen.
Overdag worden de bedden weggehaald uit de kamer en wordt de tafel in het midden gezet. Rond een uur of negen 's avonds komen ze de bedden dan weer terugleggen.
De avondzon is erg lekker, maar daar valt maar heel kort van te genieten: om 19.15 is het hier al donker!
2 opmerkingen:
Kun jij ook zo op de grond zitten Maaik?
We kunnen het geen van drieën erg lang volhouden. Vooral in restaurants is het afzien, want je knieën mogen niet boven de tafel komen. We wringen ons in allerlei bochten tijdens de maaltijd en krijgen steeds slaapvoeten en -benen. Het ontbijt in dit hotel was goddank aan hoge tafels.
Een reactie posten