19 november

Mijn fifteen minutes of fame begonnen gisteren met een wanhopige zoektocht naar vervoer toen alle treinen op Utrecht CS uitvielen. Dammit! Etentje met jury, schrijvers, uitgevers en vertalers daardoor gemist. Gelukkig dankzij een reddingsactie van Jorn net op tijd voor de prijsuitreiking in Den Haag waar Hedy d'Ancona een juryrapport voorlas dat klonk als een klok. Voor de bekendmaking van de winnaars werden alle genomineerden nog even het podium op genood om wat vragen te beantwoorden. Die van ons waren: 'Waarom met zijn tweeën vertalen?' en 'Waren jullie niet verbaasd dat Zeitoun voor deze prijs werd genomineerd?' Die tweede vraag had ik verwacht, de eerste overviel me nogal (terwijl hij achteraf gezien best logisch is), maar ik geloof dat ik nog wel een antwoord heb kunnen improviseren (al bedacht ik later natuurlijk véél betere antwoorden).

Helaas wonnen we niet (Muleum van Erlend Loe, vertaald door Femmigje Andersen Sijtsma, ging er met de prijs vandoor), maar het was wel erg leuk allemaal.

Winnaar van de stomste opmerking van de avond is wel onze uitgever, die niet bij de uitreiking aanwezig was, maar wel op Crossing Border bleek te zijn, en toen Lucie hem aansprak zei: 'O, hallo, ik had jullie niet herkend met die kleren.' Whatthefuck??!! De andere schrijvers en vertalers werden allemaal door zorgzame uitgevers en redacteuren in de watten gelegd met drankjes en vervoer naar het station en wij hebben zo'n *&%$# die niet eens komt kijken... Hij mompelde nog wel dat het als een compliment bedoeld was, maar wist het daarmee toch niet meer goed te maken. Volgens mij vond hij die hele prijs maar niks.

Hieronder komt nog (als het uploaden eindelijk eens lukt) een deel van het praatje van Hedy d'Ancona. Na precies één minuut begint het stukje over Zeitoun.

En hier (even aanklikken) nog een leuk filmpje van John Green, een van de genomineerde schrijvers, over zijn verblijf in Nederland deze week.