10 oktober

Ik zat vandaag tijdens de lezing van David Mitchell in het Sieboldhuis in Leiden vlak naast deze krab, door Von Siebold meegenomen uit Japan. We zaten in een prachtig zaaltje van het museum waar maar weinig stoelen in pasten, wat erg knus was, maar waardoor het wel snel uitverkocht was. Gelukkig hadden wij kaartjes gereserveerd.
Lidewijde Paris stelde op haar eigen rechtstreekse wijze de vragen. 'You didn't answer the question, David.' Maar zijn wraak was zoet, want toen hij vertelde dat het personage Marinus een nogal 'grouchy and sadistic man' is, zei Lidewijde: 'O, but I liked him', waarop hij meteen reageerde met 'That figures'. Haha.
Hij las een fragment voor dat zich afspeelde in een huis in Leiden dat was geïnspireerd op het Sieboldhuis en vertelde veel over Japan, over zijn werkwijze bij het schrijven, bijvoorbeeld over het gebruik van de derde persoon enkelvoud in plaats van de eerste persoon, waartoe hij bij dit boek voor het eerst is overgegaan en hoe eng hij dat vond en, heel trots, dat hij vlak na het verschijnen van The Thousand Autumns of Jacob de Zoet zes uur (!) boven Stieg Larsson in de top tien heeft gestaan. Toen een van de mensen uit de zaal iets wilde weten over de afloop van het boek en anderen riepen dat hij niks mocht verklappen, nam hij de man even mee naar een hoekje van de zaal om hem het antwoord in zijn oor te fluisteren. Willem Nijholt, die samen met Annemarie Oster naar de lezing was gekomen, wilde weten hoe hij de personages tot leven wekt, wat zijn werkwijze daarbij is, en Mitchell vertelde dat hij zichzelf altijd brieven schrijft als een van de personages waarin zo iemand dan vertelt over zijn jeugd, zijn ouders, zijn denkbeelden en verlangens. Dat die dingen niet noodzakelijkerwijs in het boek terechtkomen, maar voor hem wel nodig zijn om zo iemand tot leven te kunnen wekken.
Een erg genoeglijke middag, dus, die we afsloten met een wandelingetje door zonnig Leiden naar Annes kamer, waar we haar voorlicht nog even wilden repareren, maar haar fiets bleek weg. Waarschijnlijk waren de logees (Floor en haar moeder) net een fietstochtje aan het maken. Dat wordt dus toch naar de fietsenmaker. Of opa Ben lief aankijken...