De Werkgroep Vertalers van de Vereniging voor Letterkundigen organiseerde De Vertaalslag 2010, een paneldiscussie die ditmaal over vertaalkritiek ging. Erg leuk. Van links naar rechts: Rien Verhoef, Cees Koster, Aleid Fokkema, Pieter Steinz en in het hoekje gespreksleider Lidewijde Paris van uitgeverij Ailantus die alles op haar onnavolgbare manier aan elkaar praatte. Het gesprek werd opgehangen aan Riens vertaling van The Original of Laura van Nabokov, een boek dat werd samengesteld uit de nagelaten systeemkaartjes waarop Nabokov de opzet voor een nieuwe roman had geschreven. Daarvan had ik ook twee jaar geleden tijdens een door Verhoef geleide workshop samen met een groep vertalers een stukje uit het voorwoord vertaald.
Uitgangsvraag voor de discussie was: aan welke criteria moet een goede vertaalkritiek voldoen? Uiteraard werd er geen pasklare oplossing gevonden, maar er kwamen wel interessante kwesties langs. Kan en mag een vertaler herkenbaar zijn, een duidelijk stempel op een boek drukken ('Dit is een echte Verhoef')? Is het handig als een vertaler een korte verklaring van zijn werkwijze achter in het boek geeft (of op een website waarnaar in het boek wordt verwezen) in de trant van 'dit boek is niet in soepel Nederlands geschreven, omdat het origineel ook in schonkig Engels geschreven is'. Het leek Pieter Steinz erg prettig, maar zijn er meer lezers die daarin geïnteresseerd zijn? En kun je het vertalen van een boek vergelijken met het vertolken van een muziekstuk of is dat toch weer heel wat anders (bijvoorbeeld omdat er bijna nooit meer dan één vertaling van een werk is)?
Kortom, we vermaakten ons wel.
1 opmerking:
Dank je voor het uitgebreide verslag! Handig zo'n correspondent.
Een reactie posten