10 februari

Autoleed. Het waarschuwingslichtje bleek toch geen loos alarm, maar wat er wel aan de hand is is niet zo duidelijk. Wel zijn we intussen al in het stadium waarin de garage belt om te informeren 'hoe ver we willen gaan'. Brrrr. Dat wordt ellende, dat is duidelijk. Intussen hebben we als leenauto deze joekel van een Dacia gekregen waarin ik nu rond kar. Dat is dan wel weer leuk, want hij rijdt als een zonnetje.

9 februari

Yes!!!! Ze is er weer.

7 februari

Boekenruil bij Janny in Oosterhout. Kleine groep (8 grrls), maar erg gezellig. Beetje te laat aangekomen door niet startende auto. Gelukkig kwam de Wegenwacht me uit de nood helpen. Het probleem: we hadden de auto de dag tevoren een stukje verzet zodat de buren er nog bij konden. Dan kan er te veel olie in de motor komen en wordt starten de keer daarna een probleem. Weer wat geleerd.

5 februari

Achgossie... (foto's: Senne)

4 februari

Kijk nou, wat lief! Cadeautje van Max voor 'tante Maaike en Jaroen'. Zelfgebakken sterrenkoekjes, maar voor mij werden het hartjes. Aaaaaaaahhhh. Wat een dotje is het toch!

3 februari

 

One of those days... arme poes maakte al een tijdje rare capriolen bij het eten van zijn brokjes en bleek inderdaad serieuze tandvleesontsteking te hebben. Hij was anderhalve kilo afgevallen (en dat is veel op een totaal gewicht van 5,5) en er moest een kies getrokken worden. We hebben hem stevig verwend met lekker zacht voer en veel knuffels en hij lijkt zich al een stuk beter te voelen nu.

Helaas moest er op dezelfde dag iets gerepareerd aan de auto en was ik dus de halve dag zoet met heen en weer rijden van garage naar dierenarts, ter plekke wachten en ophalen. Enfin, het is weer achter de rug allemaal. Nu nog uitvogelen hoe we het voor elkaar moeten krijgen om de tanden van poes dagelijks met een spulletje te poetsen. Binnenkort vast een foto daarvan!

heel veel Japanse woordjes kunnen leren tijdens het wachten...

1 februari

jakkes, Otto! (wel net schoongemaakt, die bril, want ik ken zijn graaihandjes)

Maandag is tegenwoordig mijn happy day: eerst op Otto passen die (bijna) altijd blij is en zeer goedlachs, wat bijzonder aanstekelijk werkt, en 's avonds door naar Japans, waar ik altijd weer van opknap, hoe moe ik er ook heen ga. Lekker begin van de week dus, zelfs als ik door files urenlang op de weg zit, door een zere nek word geplaagd en er een eng lichtje op het dashboard gaat branden waarmee ik me volgens de handleiding van de auto zo snel mogelijk bij de dealer dien te vervoegen. Dat laatste is gebeurd (loos alarm) en met de nek gaat het beter intussen. Nu die files nog.