23 november

Of er nou veel of weinig mensen komen opdagen bij Japans (deze keer waren er maar vijf, de week ervoor dertien), ik ben altijd van de partij. Nog geen les gemist. En dat is maar goed ook, want het valt niet mee om het allemaal te onthouden en nog eens toe te passen ook. Pfffff. Maar leuk is het altijd.

10 november

Senne kreeg vandaag zijn propedeusebul uitgereikt en ik kon er gelukkig bij zijn. Jeroen helaas niet, die had een bespreking waarbij hij niet weg kon blijven, dus we hebben er samen een gezellig dagje van gemaakt. Eerst de uitreiking (onder), gelukkig opgesplitst in groepjes, zodat we niet het ondertekenen van de bul door alle 150 studenten hoefden bij te wonen (ik zag pas thuis de lullige tekst op het whiteboard :-) ), daarna samen naar de film, The Martian. Groningen heeft overdag andere dingen te doen dan naar de film gaan. We verdronken zo'n beetje in de zaal. Maar de film was fijn. Daarna nog snel een hapje gegeten, want de trein moest weer worden gehaald. En dat lukte.

Volgens de man die de bullen uitreikte, kan de rest van de studie nu niet meer mis gaan. Haal je je propedeuse, dan kun je de rest ook aan. Goed om te horen. Zet 'm op, Sen.

7 november

En er ligt er weer eentje van ons op een stapeltje in de boekhandel: Villa America van Liza Klaussmann (van wie we ook Tijgers in rood weer vertaalden). Hij is wel erg dik. Hebben mensen daar nog tijd voor/zin in tegenwoordig? We gaan het zien.

'Om aan de benauwende New Yorkse high society te ontsnappen, vertrekken Sara en Gerald Murphy begin jaren twintig naar Europa. In Villa America, hun nieuwe huis aan de Franse Rivièra, staan de deuren wijd open voor kunst, literatuur en muziek, en ontvangen ze grootheden als Scott en Zelda Fitzgerald, Pablo Picasso, Cole en Linda Porter en Ernest Hemingway. Met al hun charisma en joie de vivre vormen Sara en Gerald samen het perfecte paar en inspireren ze hun vrienden tot het creëren van grootse meesterwerken. De komst van een vreemdeling in Villa America legt echter op pijnlijke wijze de haarscheurtjes in hun ogenschijnlijk gelukkige huwelijk bloot en maakt hen kwetsbaar als het noodlot toeslaat.
Villa America is een prachtig portret van een huwelijk en de Lost Generation van de jaren twintig. Met haar bezwerende proza en uitmuntend uitgewerkte personages lost Liza Klaussmann alle beloftes in die uit haar debuut Tijgers in rood weer spraken.' (uitgeversinformatie)

5 november

Donderdag oppasmiddag. Vorige week was Otto ziek, deze week had hij alleen nog wat last van doorkomende tandjes (is de voorlopige diagnose). Gelukkig laat hij zich goed troosten, dus ik heb veel door de huiskamer gelopen met hem op de arm en daarna om mijn schouders te ontlasten ook nog maar een eind met de wagen in de buitenlucht. In Muiderberg bepaald geen straf! En Otto slaapt er heerlijk op.

31 oktober

 

Mooie grrlswandeling gemaakt van Bodegraven naar Woerden, over het jaagpad van de Oude Rijn.

 

bokje wilde niet terug op de kist voor de foto

even een appje sturen

14 oktober

Vandaag voor het eerst een Jehova's getuige gehad met gevoel voor humor. Erg prettig! Ik deed open, misleid door haar niet-getuige-achtige uitdossing en fiets, waarop ze De Waarheid omhooghield en zei: 'Ik zou het heel fijn vinden om met u hierover te praten.' Waarop ik hartgrondig verzuchtte: 'O nee, ik helemaal niet.' En zij in de lach schoot. Ze vond het prettig dat ik zo eerlijk was en nog een fijne dag verder. :-)

11 oktober

Vlak voor we het huis moesten verlaten voor onze wandelafspraak met Joke en Ben, haalde Jeroen deze door hemzelf gemaakte appelroosjes uit de oven (met appels van eigen boom). Wat een plaatje, hè. En ook nog heel lekker.
Met Joke en Ben door Lombok en Oog in Al gedwaald en lekker lang op een bankje aan het water bij de Munt gezeten. (foto: Joke)
Van het feest van de avond ervoor dat Bart gaf omdat hij 50 werd hebben we helaas geen foto's, maar we hebben er heerlijk gedanst. Bijzonder aangenaam weekend, dus.