20 augustus

Van Castlerock rijden we naar Belfast, waar we ons met voorbedachten rade laten strikken voor een rondrit per bus door de stad. Dat lijkt de makkelijkste manier om op een snelle manier (we hebben maar een paar uur) veel van de stad te zien. Zo horen we bijvoorbeeld dat het City Hospital, dat prins Charles 'het lelijkste gebouw van het land' noemde, van de plaatselijke bevolking nu de bijnaam Camilla heeft gekregen. 

En we zien veel muurschilderingen over The Troubles. Muurschilderingen maken is hier legaal en wordt alleen niet toegestaan als de eigenaar van de muur bezwaar maakt. Het is dan ook een populaire uitlaatklep, zo blijkt.

En ook hier veel Klausmann in de boekwinkels. Iedereen heeft het er blijkbaar zelfs over. :-)

En om een uur of vijf vertrekken we dan weer naar onze volgende bestemming: Áth Cliath oftewel Dublin.

19 augustus

De laatste dag in Castlerock gebruiken we om The Giant´s Causeway te bekijken, een natuurverschijnsel dat op de werelderfgoedlijst staat: basaltblokken die in honingraatvorm uit vulkaanuitbarstingen en ijstijden tevoorschijn zijn gekomen en omdat er aan de overkant in Schotland precies zo'n plekje is, hebben de Ieren bedacht dat het een wandelpad voor reuzen van de ene kant naar de andere is. Helaas niet zo verlaten als Donegal. Met busladingen worden de toeristen aangevoerd.

Daarna door naar Carrick-A-Rede waar zalmvissers 350 jaar geleden een touwbrug hebben gespannen over een stukje zee waar de zalmen doorheen zwemmen op hun trek. Nu is het een toeristische attractie.

Jeroen is op de vorige camping flink te pakken genomen door de daar aanwezige knutjes: 230 beten op één arm telde hij er. Dan nog zo'n arm, zijn hoofd, zijn nek en her en der nog zo wat plaatsen en dan kom je wel aan 800. Niet leuk, want het jeukt enorm.

18 augustus

Vandaag de - onzichtbare, want geen douane of slagbomen te bekennen - grens met Noord-Ierland overgestoken en dus moeten we weer in ponden betalen en rijdt iedereen weer met Britse kentekenplaten rond. Vrij bizar wel, vooral omdat het verder gewoon nog helemaal Ierland is: accent, landschap en ook het kenmerkende Ierse hoofdknikje ter begroeting. We maakten een korte stop in Londenderry, dat ze hier liever Derry noemen, waar we de stadsmuren rondliepen en naar een optreden van een niet onverdienstelijk spelend bandje luisterden, en reisden door naar Castlerock, waar ons schitterende hostel ligt, direct aan het strand, maar helaas ook weer zonder wifi.

17 augustus

Hier in Donegal is het uitgestrekt, leeg en heel erg mooi, maar er is ook bar weinig wifi. Vandaar de pauze van de afgelopen dagen. Maar we zijn er weer. Hierbij dus meteen maar wat extra foto's van de dag dat we eerst Castle Glenveagh bezochten, een negentiende-eeuws kasteel met een fraaie tuin, en daarna doorreden naar Horn Head waar ze de hoogste kliffen van Ierland hebben. Mooi!

's Avonds nog even naar de pub waar Ierse muziek werd gespeeld en waar ook Anne aan de Guinness ging!

16 augustus

Na het ontbijt vanochtend even vertaald om niet te ver achter te raken.

Daarna op pad voor een wandeling naar Slieve League, kliffen die 600 meter boven de zee uitsteken. Gepicknickt met rabarbertaart.

En de zon schijnt dus weer. Het is hier Jantje lacht, Jantje huilt met het weer. Nu maar duimen dat Jantje nog een tijd blijft lachen.

15 augustus

Sligo is Yeats-country, dus op naar Drumcliff waar de dichter op eigen verzoek begraven ligt. Hierboven het monument bij de ingang:

I have spread my dreams under your feet

Tread softly because you tread on my dreams.

En ook het graf had hij al per gedicht besteld:

Under bare Ben Bulben's head

In Drumcliff churchyard Yeats is laid.

An ancestor was rector there

Long years ago, a church stands near,

By the road an ancient cross.

No marble, no conventional phrase;

On limestone quarried near the spot

By his command these words are cut:

Cast a cold eye

On life, on death.

Horseman, pass by!

En inderdaad, naast het kerkje waar zijn overgrootvader pastoor was.

Daarna begon het te plenzen en dat hield niet meer op. Toen we bij de camping arriveerden, kregen we te horen dat er een stormwaarschuwing was uitgegaan en of we echt wel zeker wisten dat we in een tent wilden. Voor een tientje meer hadden ze nog wel een caravan staan, waar we met enige moeite wel met z'n drieën in zouden passen. Daar hadden we wel oren naar. Anne laat bevallig het interieur zien.

Deze gelukkige wending hebben we met een pint of Guinness en een maaltijd in de plaatselijke pub gevierd, waar de vader van Enya, bekend bij kenners van de Ierse muziek, de scepter zwaait.

14 augustus

We hadden de keus: nog een dag blijven in Connemara of de reis naar het noorden in twee stukken verdelen en overnachten in Sligo. Toen na een nacht zware regen de grond voor onze tent er zo uitzag, was de keuze makkelijk. Vannacht liggen we in een echt bed, lekker droog op de campus van het Institute of Technology dat in de zomer de studentenkamers verhuurt. Onderweg weer na elke bocht een nieuw prachtig vergezicht. 's Avonds na het eten nog even naar het strand gereden om naar de zonsondergang te kijken.

Ons overnachtingsadres.